Արդ, ես ծնունդս մեղաց

Բան ԺԸ

Ա

Արդ, ես` ծնունդս մեղաց, որդիս մահացու երկանց,
Արդարեւ անսահման բիւրուց քանքարաց տուժից
Գոլ հատուցանող ի միում աւուր,
Այլ ոչ թէ առ փոքրկութիւն մարդկային մտաց հայցեմ ներութիւն,
Այլ առ աննուազ լիութիւն փրկչիդ Յիսուսի Քրիստոսի պաղատիմ մարդասիրութիւն:
Որ չէի երբեմն` եւ ստեղծեր,
Չմաղթեցի` եւ դու արարեր,
Չեւ եւս եկեալ ի լոյս` եւ տեսեր,
Ոչ յայտնեցեալ իմ` եւ գթացար,
Ոչ կարդացեալ` եւ խնամարկեցեր,
Ոչ համբարձեալ ձեռն` եւ նայեցար,
Ոչ պաղատեալ` եւ ողորմեցար,
Ոչ կերպացեալ ձայնիս` եւ լուար,
Ոչ հեծեծեալ` եւ ունկնդրեցեր,
Գիտելով զարդեան դիպուածոյս` եւ չանտեսեցեր,
Նախահայեացդ աչօք նկատեալ զպատժապարտիս չարագործութիւն` եւ յօրինեցեր:

Բ

Եւ արդ, զքո արարեալս եւ զքեւ փրկեալս
Եւ զայսքանեաց խնամոց յանձանձեալս
Մի՛ իսպառ կորուսցէ մեղացն հարուած գիւտք բանսարկուին,
Մի՛ յաղթեսցէ յամառութեանս իմոյ մառախուղ` ներողութեան քո լուսոյ,
Մի՛ սրտիս կարծրութիւն` երկայնամիտ բարութեանդ,
Մի՛ մահացու մսեղիս` ամենակատարդ լրութեան,
Մի՛ տկարութիւնս նիւթոյ` անպարտելիդ բարձրութեան:

Գ

Ահա կարկառեմ զկարկամեալ բազուկս հոգւոյս յանուն քո, հզօր,
Արասցե՛ս ողջ իբրեւ զառաջինն,
Մինչ ի դրախտին փափկութեան զպտուղն կենաց կթէի:
Կաշկանդեալ, գօսացեալ ի կոր կործանմամբ ընդ կնոջն տագնապելոյ`
Կայ անուղղելի հոգւոյս թշուառութիւն`
Ընդ երկիր պշուցեալ մեղացն կքմամբ, սատանայական բուռն կապանօք,
Զի մի՛ զերկնայնոյդ ընկալցի զողջոյն:
Խոնարհեա՛ց առ իս, միայն ողորմած,
Զի բարձրացուսցես զփայտս խոնարհ, բանաւոր, անկեալ
Եւ զչորացեալս ծաղկեցուսցե՛ս ի բարի կրօնս վայելչութեան,
Ըստ աստուածաբանութեան սուրբ մարգարէին:

Դ

Որպէս զի՛ ծնէ կոյրն անլուսաւոր` չունիմ տեսարան,
Որով զստեղծչիդ նկատեալ զկերպ` մաղթեցից.
Հզօր, բարեգութ, միայն դու պաշտպան,
Ակնարկեալ խնամովք անճառ քո սիրոյ
Ի շնչական խօսուն քո անօթս`
Յանէից գոյաւորութիւն լուսո՛յ հաստեսցես:
Ընդ երկոտասանամեայ չարեօք չարչարեալ վշտագին կնոջն տանջեցելոյ
Գետովք մեղանաց արեան հեղեղիմ.
Հայեա՛ց ի բարձանց անմատոյց լուսովդ պարածածկեալ,
Ուր ոչ է քղանցք ձեռաստեղծական վերարկուի ձորձոյ,
Այլ տարածումն հրաշից ամենայն ուրեք զօրացեալ:

Ե

Ոչ օծութեամբ իւղով` պատժապարտս ընդ մեղաւորին
Մատուցեալ առ կենդանաձիր ոտից գարշապարդ`
Զկաթիլս աչացս վարսիւք հերացս ընծայեցուցանեմ,
Այլ զանբիծ հաւատս ամբարձմամբ բազկացս,
Ստոյգ դաւանմամբ, հոգւոյ ողջունիւ,
Շրթանց կափուցմամբ զերկիր համբուրեմ,
Խառնեալ հեծութիւն աղբերցս արտասուաց`
Բժշկութիւն հոգւոյս աղերսեմ:

Զ

Վատնեալ մեղանօք հոգւոյս գոյութիւն` լուծեալ մեղկութեամբ,
Եւ յերկուց կայից միայնակողմամբ, անհաստատ հետովք,
Զընթացից գործին, նահանջմամբ չարին,
Զհետեւականն բարձողութիւն շինուածոյ մարմնոյս`
Առ ելս ծառոյն կենսաթիռ պտղոյն խափանեցելոյ,
Պատսպարեսցե՛ս անդրէն վերստին,
Միայն հնարաւորդ առ ի փրկութիւն:
Զփառաբանարան հաստուածոյ կերպիս ի քէն եղելոյ
Ամրափակ խցմամբ համրացոյց արգել հողմ բանսարկուին.
Հոգիդ քո ազդեալ մեծդ ողորմութեամբ,
Ըստ Աւետարանին բժշկեցելոյ,
Հրաշափառապէս բարեգործեսցե՛ս, Բանդ կենդանի,
Ինձ խօսողութիւն անսայթաքելի:

Է

Անկեալ կամ չարեօք ի մահիճս ախտից ընկողնոց մեղաց,
Դի կենդանի եւ խօսուն մեռեալ.
Կարեկցեալ իմումս թշուառութեան ողբականօք քքուանաց ձայնից,
Ո՛վ բարերար Որդի Աստուծոյ,
Օրհնաբանեալ աչացդ ցօղով վերականգնեսցե՛ս ի կենդանութիւն`
Իբր զսիրելին ի յանշնչական մեռելութենէ:
Ստոյգ դառնացողս ի գբի մեղաց կամ տարակուսեալ.
Ձեռն մատուցեալ, արեւ անստուեր, Որդի բարձրելոյ.
Հանցե՛ս զիս ի լոյս քումդ նշուլից:

Ը

Ընդ աղիողորմ թշուառութեան կականման ձայնի
Այրւոյն ի Նային` մօր միամօրին,
Տատանմամբ մատանցն, կոծմամբ կրծիցն,
Հոսմամբ արտասուացն, տուայտանօք տխրութեամբ դիմացն
Եւ ես պաղատիմ վերջին հեծութեամբս`
Տո՛ւր յուսահատելոյս զքաջալերութիւն մխիթարութեան գթած քո բանիդ
Ասելով եւ ինձ, գովեալդ բարի ստեղծիչ աշխարհի,
Թէ` Մի՛ լար, գերի, բազմաց ողբալի,
Որով ընդ պատանւոյն կենդանացելոյ` ի վշտացելոյ` ծնողին սփոփանս,
Զամենապարտ ոգիս ընկալայց ի քէն` ընդ նմին կրկին նորոգեալ:

Թ

Ընդ այսակիր անզգայելոցն, դիւալլուկ եւ քարակոշկոճ,
Հեղձամղձուկ, եղկելի անձանցն, քստմնելի, գիսախռիւ հերացն,
Վայրեներես բանդագուշելոցն, ի քէն ողորմեալ,
Փրկիչ բոլորից, իբրեւ զնոսին առ քեզ դիմեցից`
Հերքեալ մերժեսցե՛ս զգունդս չարացն ապականողաց ի քո խորանէս,
Զի ժամանեալ Հոգիդ քո բարի` այսրէն հանգիցէ,
Լցեալ զմարմինս մաքրութեամբ շնչոյս, զգեցմամբ անդամոցս`
Զգա՛ստ արասցես զխելագարեալս ամենաթշուառ:

Ժ

Ընդ գերեցեալ դժոխաբնակաց վտարանդելոց հոգւոցն արգելեալ`
Կամ ի վտանգի.
Զճառագայթ ողորմութեան փառաց քոց ծագեալ, լոյսդ իմ անձկութեան,
Ի կապանաց օցտողին զերծեալ` զիս ապրեցուսցե՛ս:
Գաղտնորոգայթ, աներեւութերակ, վրիպակ արահետ,
Գարշութեամբ մեղացս ջրգողեցեալ`
Ոգւոյս կերպարան կայ ի տագնապի.
Զծածկեցեալն ի տեսողութեանց զչարագործին թունիցն այտուցմունս
Քո ինքնաւորդ զօրեղութեամբ, Որդի Աստուծոյ, գթածաբար առողջացուսցե՛ս:
Զբազմազան տարազս ցեղիցն զանազանից ախտաւորութեանց մահացուցողաց
Իւրականօք կորստեան բերիւք, դժնդակարմատն շառաւիղօք,
Հաստատեցելովք ի յանդաստանի անօրէն մարմնոյս,
Տարակորզեսցե՛ս ի ձեռն ձեռինդ ամենակալի,
Որ արօրադրեալ միշտ եւ մշակես զսահմանս հոգւոց`
Առ բանիդ կենաց արդիւնատրութիւն:

ԺԱ

Եւ քանզի անցաւ ըստ նմանութեան օրինակութեանց
Յանցուածոցս վէր, ըստ ճարակողն քաղցկեղի,
Առ բնաւ անդամս մասնաւորեալ զախտին տարածումն,
Չիք սպեղանի, իբր Իսրայելի,
Առ անչափութիւն խարանացն մատուցանել.
Ի խարսխաց բարձիցս մինչեւ ցափն կառուցման լրութեան անդամոցս
Չէ առողջութիւն, այլ ամենեւին անբժշկութիւն:
Իսկ դու, ողորմած, բարերար, օրհնեալ
Եւ երկայնամիտ թագաւոր անմահ,
Լո՛ւր պաղատանացս արգահատութեան սրտիս վտանգի,
Որ կարդամս առ քեզ, Տէր, ի նեղութեան:

Հաջորդ