Նարեկացին` հովիւ. ափսէի ու մատանու հրաշքը

ԻԲ

Գրիգոր Նարեկացին գառնարած է լինում մէկի մօտ: Մի օր տէրը Երուսաղէմ է գնում` ուխտի: Ժամանակ անց տանտիրուհին ասիդայ (կերակուր) է եփում եւ ուտելու ժամանակ ինքն իրեն ասում է․ «Երանի այս ասիդան հիմա ամուսնուս առջեւ լինէր»: Գրիգորն ասում է․ «Տուր այդ ափսէն, եւ ես անմիջապէս Երուսաղէմ տանեմ․․․»: Եւ ափսէն առնելուն պէս անյայտանում է: Երեկոյեան դէմ նա Երուսաղէմ է հասնում եւ, կերակուրը տիրոջը տալով, պատմում է կատարուածի մասին: Տէրը չի հաւատում Նարեկացու խօսքերին: Գրիգորը ճշմարտութիւնը ապացուցելու համար ասում է․ «Թող այս ափսէն մօտդ մնայ, տուր ինձ մատանիդ»: Եւ առնելուն պէս առաւօտեան հասնում է տանտիրուհու մօտ: Սա էլ չի հաւատում Նարեկացուն` մտածելով, որ ամուսինը գնալիս մոռացմամբ տանն է թողել մատանին: Բայց երբ ամուսինը վերադառնում է եւ նրա բեռների մէջ գտնւում է ասիդայի ափսէն, համոզւում են, որ իրենց գառնարածը սուրբ է: Կանչում են Գրիգորին եւ, մեծ պատիւներ տալով նրան, ազատում են ծառայութիւնից:

Սկզբնաղբիւր: Հ. Նարլեան, Նարեկացու վանքը, «Արեւելք», 1893, թ. 2758:

Նախորդ | Հաջորդ