Անդամալոյծի կերպարանքով հրեշտակն ու Նարեկացու գթառատութիւնը

ԺԶ

Մի օր մի հրեշտակ է գալիս եւ անդամալոյծ, վիրաւոր մարդ ձեւանում: Գրիգորին ասում է.

- Գրիգո՛ր, խնդրում եմ, ինձ շալակիր տար Փայխըներ, ես վիրաւոր եմ, չեմ կարող:

[Գրիգորն] ասում է.

- Շա՛տ լաւ, թող տաւարն այստեղ նստի, ես քեզ կը տանեմ:

Գրիգորը շալակում է վիրաւորին, տանում Փայխըներ: Մարդն ասում է.

- Սա մեր գիւղը չէ: Ինձ տար Նորգեղ:

Տանում է, [մարդն] ասում է.

- Սա էլ մեր գիւղը չէ:

[Գրիգորը] մէջքից չի իջեցնում վիրաւորին, որ ցաւ չպատճառի: Այդպէս շալակած` առնում տանում է Բելու:

Տանում է, իսկ [մարդն] ասում է.

- Սա էլ մեր գիւղը չէ:

[Գրիգորը նրան] այդտեղից վերցնում-գալիս է, ասում.

- Բա ո՞ւր տանեմ:

- Ինձ տար Ձախաւանց:

Տանում-հասցնում է այդտեղ: Անդամալոյծը դարձեալ ասում է.

- Խնդրում եմ, սա էլ մեր գիւղը չէ, ինձ այստեղից տար մինչեւ Պատականց:

Այդտեղից տանում է Կաղազիչ: Մի խօսքով` եօթ գիւղ է տանում: Եւ բնաւ գետնին չի դնում [անդամալոյծին]:

[Վերջինս] ասում է.

- Ինձ տար այնտեղ, որտեղից շալակել ես:

Տանում է այնտեղ` տաւարի մօտ: Ծերունին իջնում է, դառնում մի ջահել տղայ եւ ասում.

- Գրիգոր, ես հրեշտակ եմ: Քեզ փորձեցի, շատ չարչարեցի: Թող Աստուած օրհնի քո ծնունդը: Ինչ որ ասես, Աստուած կը լսի: Քո արածն Աստուած ընդունեց: Եօթ տարի հօտաղ եղար, եօթ տարուայ ճգնաւորից աւելի ընդունելի եղար Աստուծոյ մօտ: Դու մի օր չասացիր եզանը` կո՛ր եզ, կամ չհայհոյեցիր: Ինչ հիւանդի վրայ որ ձեռք դնես, եթէ ապրելու է, կʼապրի, եթէ մեռնելու է, կը մեռնի: Քո հօր ու մօր յիշատակը լինես: Հօտաղութիւնդ թող, գնա գրել-կարդալու: Մէկը վերցնես, հազարը սովորես:

Օրհնում է եւ թողնում-գնում:

Սկզբնաղբիւր: Գրի է առել Սենեքերիմ Շալջեանը 1915 թ. (ձեռագիրը գտնւում է ՀՀ ԳԱ ՀԱԺԲ արխիւում):

Նախորդ | Հաջորդ