Նարեկացին` հովիւ. որբերի կերակրում

Թ

Սուրբ Գրիգորը եկաւ հասաւ Հարզիդ գաւառ: Տեսաւ, որ գիւղացիները միմեանց հետ կռւում էին: Հարցրեց կռուի պատճառը, եւ նրանք ասացին. «Գիւղի հովիւը մեռել է, այդ պատճառով ենք կռւում, քանի որ այլ հովիւ չկայ»: Սուրբն ասում է․ «Նրա տանը մարդ չկա՞յ, որ ոչխարն արածեցնի»: Ասում են. «Ո՛չ, միայն կինն է եւ եօթ որբ»: Սուրբն ասում է․ «Կամենո՞ւմ էք, որ ես ոչխարն արածեցնեմ, իսկ դուք վարձը տաք այն որբերին»: Նրանք սիրով համաձայնում են: Սուրբն ամէն օր տանում էր ոչխարները արածեցնում գիւղի վերեւում, ոչխարները սարն էին բարձրանում, արածում, իսկ նա խնձորի ծառի տակ աղօթում էր, եւ ինչքան գայլ ու գազան տեսնում էին ոչխարներին, նրանցից փախչում էին: Երբ գալիս էր կթելու ժամանակը, ոչխարներն առանց մարդու առաջնորդութեան գալիս էին ծառի տակ` սուրբ Գրիգորի մօտ:

Մի օր գիւղացիները տեսան, որ սրբի վրայ լոյս է իջել: Գրիգորը ոչխարներն արածեցրեց մինչեւ աշուն, վարձ վերցնելով չորս քիլայ հաց` տուեց որբերին, ովքեր այդ չորս քիլայ հացը կերան եօթ տարի:

Սկզբնաղբիւր: ՄՄ ձեռ. թ. 9861, էջ 8բ-9ա:

Նախորդ | Հաջորդ