Նարեկացին` հովիւ. եզի կենդանացում

Դ

Սուրբ Գրիգորը գիշերը գաղտնի դուրս է գալիս իր քեռու մօտից ու գնում Մշոյ երկիր` Արտօնք գիւղ, եւ այնտեղ երկու տարի նախիր արածեցնում, վարձն էլ վերցնելով` տալիս աղքատներին: Չարի ազդեցութեամբ` մի օր մի տաւար է մեռնում դաշտում: Տէրը գալիս-տեսնում է եւ խիստ անարգում սրբին: Իսկ վերջինս խոնարհութեամբ ասում է․ «Ինչո՞ւ ես անարգում ինձ: Ես կը գնամ, քո տաւարը ողջացած կը բերեմ քեզ»: Տէրն ասում է. «Որտեղի՞ց պիտի բերես․ ես տեսայ, որ նա մեռած է, որ դու սպանել ես նրան»: Գրիգորն ասում է․ «Եթէ ես չբերեմ, իմ տարուայ վարձը թող քեզ լինի», եւ գնում է մեռած եզի մօտ ու աղօթում Աստծուն: Աստուծոյ հրամանով, երբ խաչակնքում է եզի վրայ, իսկոյն կենդանանում է եզը: Գրիգորն այն բերում-տալիս է տիրոջը:

Սկզբնաղբիւր: ՄՄ ձեռ. թ. 9861, էջ 7ա եւ 7բ:

Նախորդ | Հաջորդ